Αθέατοι Θεατές
Παρατηρώ τις δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο και πιο συγκεκριμένα στον προσωπικό μου λογαριασμό και το δικό μου μερίδιο φίλων και γνωστών. Παρατηρώ κι` εμένα. Πολλή η εικονοποιΐα, λιγότερες οι λεκτικές εκφράσεις και δεν αναφέρομαι στα σύντομα επιτηδευμένα σχόλια. Όταν αναρτώ μια εικόνα, δεκάδες οι αντιδράσεις κάτωθεν. Όταν αναρτώ ένα κείμενο, τρεις ή τέσερεις και από αυτές μάλλον κανά δυο ειλικρινώς έχουν διαβάσει το κείμενο. Προσωπικά, πολλές φορές ξεκινώ να διαβάσω και λέω, άστο, θα το διαβάσω αργότερα, και συνεχίζω να κάνω scroll down μηχανικά. Σκέφτομαι μια σκηνή από την παλιά σειρά Lucille Ball, που εργάζεται σε ένα εργοστάσιο σοκολάτας και η δουλειά της είναι να τυλίγει σοκολατάκια, ενώ περνούν από την κορδέλα. Στο τέλος περνούν τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνει, αρχίζει και τρώει μερικά, μετά τα μπουκώνεται όπως όπως και στο τέλος φεύγει από τη δουλειά με βαρυστομαχιά. Αυτό μου θυμίζουμε. Στην αρχή μασάμε, μετά μπουκωνόμαστε και μετά βαρυστομαχιάζουμε από τις πληροφορίες. Τ...