Σκέψεις μητρικές
Από τότε που έγινα κι εγώ μάνα, που θα έλεγε και η Δήμητρα Παπαδοπούλου, νιώθω το κεφάλι μου έτοιμο να εκραγεί από τις σκέψεις, ενώ ο χρόνος κυλάει σαν νερό που δεν πρόλαβα να πιω από τα δάχτυλά μου. Δεν με είχα φανταστεί ποτέ στο ρόλο του γονέα και έχω την εντύπωση ότι ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει. Καμιά φορά κοιτάω το μωρό μου και λέω "τώρα, σοβαρά, αυτό είναι δικό μου;" Δεν έχω χρόνο να το σκεφτώ, να το αναλύσω, να το φιλοσοφήσω, γιατί συνεχώς πρέπει να διεκπεραιώνω πράγματα, στο σπίτι, στη δουλειά, στην εθελοντική μου ομάδα και συχνά νιώθω ένα ρομπότ έτοιμο να εκραγεί από την υπερφόρτιση. Και αναρωτιέμαι αν γι` αυτό το λόγο ξέρω τι κάνω ή δρω από ένστικτο ή αρχίζω ενδόμυχα να υιοθετώ τα στερεότυπα της γονεϊκής ιδιότητας που προσπαθούσα στο μυαλό μου να αποφύγω. Αυτές και άλλες σκέψεις περνάνε καθημερινά σαν σφαίρα από το μυαλό μου και δεν προλαβαίνω να τις συγκρατήσω, να συνομιλήσω μαζί τους και να βγάλω ένα συμπέρασμα. Και τότε θυμήθηκα ότι όσα το γράψιμο ...