Κτερίσματα μνήμης

Τα λόγια μας είναι εκροές του ποταμού του Είναι μας... γι` αυτό πρέπει να είμαστε ο εαυτός μας όταν λογοποιούμε, για να κρατάμε το ποτάμι μας στην κοίτη του, αλλιώς κινδυνεύουμε από την εσωτερική μας φουσκονεριά να καταποντίσουμε όλες τις παραποτάμιες κατακτήσεις μας, σκέψεις, συναισθήματα, επιθυμίες. Και ο πλέον ενδεδειγμένος τρόπος, θαρρώ, για να το πετύχουμε αυτό είναι να δίνουμε εξ αρχής τα αληθινά ονόματα στα πράγματα, να μην φυγομαχούμε αοριστολογώντας, αλλά να διεκδικούμε ακριβολογώντας. "Αρχή επιστήμης, ονομάτων επίσκεψις",  η πεμπτουσία των ορισμών. Και αυτό που μέσα από αυτή τη διαδικασία καλούμαστε να κατακτήσουμε είναι το "γνώθι σαυτόν". Χωρίς αυτή την  επίγνωση είμαστε μισοί. Δεν μπορούμε ούτε να δώσουμε ούτε να πάρουμε, καθώς χανόμαστε μέσα στις θολές φιγούρες των πραγμάτων, αποφεύγοντας από δειλία να χαρτογραφήσουμε τα περιγράμματά τους, ώστε να μπορέσουμε στη συνέχεια να ενταχθούμε σ` αυτά. Όχι να περιχαρακωθούμε και να γίνουμε απόλυτοι και απροσ...

Κοιτάζω τα χέρια μου και σκέφτομαι τι εικόνα μπορεί να δίνουν για τον εαυτό μου, Πώς θα τα χαρακτήριζε κάποιος; Χέρια ανθρώπου καπάτσου, ποιητή ή κτίστη; διστακτικά ή αποφασιστικά; δειλά ή θαρραλέα; Η όψη των χεριών, η μορφή τους, έλκυε πάντα το βλέμμα μου, μάλλον υποσυνείδητα, και τούτη τη στιγμή, σαν μια έκλαμψη συνειδητότητας, αντιλήφθηκα ότι η εικόνα των χεριών ίσως καθορίζει σε κάποιο βαθμό την εικόνα που έχω για τον κάτοχό τους και τη στάση μου απέναντί του. Ας πούμε, τα δυνατά χέρια, με τις σίγουρες κινήσεις, μου εμπνέουν εμπιστοσύνη. Θαυμάζω τους ανθρώπους που οι κινήσεις τους δεν είναι νευρικές, αλλά καθαρές, γεμάτες σιγουριά για την πράξη που επιτελούν, σαν να δημιουργήθηκαν για την εργασία αυτή. Αυτά τα χέρια τείνω να θέλω να μιμηθώ, που η ψυχή τα έχει κάνει εργαλεία της προαίρεσής της, αρκεί αυτή να είναι αγαθή. Αυτή τη σιγουριά την έχω συνήθως μόνο πάνω στο χαρτί, σπάνια οι κινήσεις μου διέπονται από σιγουριά και αρμονία, όταν πρόκειται για άλλης φύσεως εργασία. Τη ...