Κτερίσματα μνήμης

Πότε δεν ήμουν πρωινός τύπος μέχρι τώρα. Δυσκολευόμουν να πείσω τον εαυτό μου να σηκωθεί από το κρεβάτι. Στην αρχή νόμιζα ότι απλώς μου άρεσε ο ύπνος και το χουζούρι. Όχι πως δεν μου άρεσαν, αλλά ήταν άλλος ο λόγος που δεν σηκωνόμουν. Είχα μια άρνηση και μια αδυναμία να αντιμετωπίσω την ημέρα που ερχόταν. Όσο πιο αργά τόσο καλύτερα. Είχε αποτέλεσμα; Όχι, γιατί μετά δεν είχα χρόνο και το άγχος εκτοξευόταν στα ύψη. Έλεγα ότι ήμουν βραδινός τύπος, αλλά τελικά δεν ήμουν. Απλώς τη νύχτα οι προκλήσεις είναι λιγότερες και αναβάλονται για την επόμενη μέρα το πρωί.  Μετά απέκτησα το γιο μου. Τον πρώτο χρόνο υπέφερα πραγματικά από έλλειψει ύπνου, αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα γι` αυτό. Μέρα ή νύχτα δεν είχαν διαφορά. Ήμουν διαρκώς κουρασμένη. Τα επόμενα δύο χρόνια ακολούθησα το φοιτητικό μοτίβο: κοιμόμουν πολύ αργά, ιδίως όταν είχα γραπτά να διορθώσω, και ξυπνούσα ομοίως αργά, μια που ο μικρός μου είχε αποκτήσει την ίδια συνήθεια με μενα. Δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όταν έφευ...

Τα χέρια της δούλευαν ακάματα. Από το ξημέρωμα ως τη νύχτα να ζυμώσει, να θερίσει, να ψήσει, να βάλει μπουγάδα, να πλύνει και να ταΐσει παιδιά, να σαρώσει, να σφουγγίσει. Χέρια φαγωμένα από τα κρύα, τη σκληρή δουλειά και ένα παλιό ατύχημα, που παραμόρφωσε το αριστερό της. Είχε μάθει να μην του δίνει σημασία, να μην το χρησιμοποιεί ως δικαιολογία. Καμιά φορά το καταριόταν, "το χέρι μου το ρημάδι" παραπονιόταν, το ρημαγμένο της χέρι, μα αυτό ήταν όλο. Εκείνο έκανε ό, τι το πρόσταζε, κι έτσι με τα χρόνια φίλιωσαν, δεν το αναθεμάτίζε, δεν την εμπόδιζε να κάνει αυτό που ήθελε. Έπειτα, όλοι οι χωριάτες είχαν από νέοι να μετρούν τις αναπηρίες τους ο καθένας, άλλος μέση, άλλος γόνατα, άλλος πλεμόνια.  Σαν καθόταν ν`αποστάσει καμιά Κυριακή μετά την εκκλησία, έπιανε το βελόνι. Καμιά ώρα να μην πάει χαμένη. Σαν Κλωθώς και Λάχεσις και Άτροπος μαζί, δούλευε το νήμα, για να του δώσει σχήμα και προορισμό μετρώντας θηλιά την θηλιά τη ζωή της. Ήθελε να την πιάσει εκεί, σαν αράχνη που παγ...