"Χαμηλώστε την ένταση, παρακαλώ! "
Χρόνια τώρα παλεύω με τους εσωτερικούς μου δαίμονες, όπως όλοι. Μια τους καταφέρνω, δυο με καταφέρνουν αυτοί. Είναι μια μάχη που απαιτεί αποθέματα κουράγιου και υπομονής ανεξάντλητα. Το πιο ψυχοφθόρο είναι η στιγμή που, ενώ πιστεύεις οτι κάτι κατάφερες να βάλεις πίσω σου, το ξαναβρίσκεις μπροστά σου και πάλι από την αρχή. Ώσπου ήρθε μια στιγμή που είπα, αυτό ήταν, δεν μπορώ μόνη μου. Και αναζήτησα βοήθεια. Το καλό ήταν ότι ήξερα εξ αρχής πού να απευθυνθώ, εννοώ ακριβώς σε ποιον. ΄Ετσι ξεκίνησα ψυχοθεραπεία. Δεν είναι πολύς ο καιρός, όμως θέλω να μοιραστώ τις παρατηρήσεις μου, όσον αφορά εμένα την ίδια. Η φράση που χρησιμοποιώ πιο συχνά στην θεραπεία (και εκτός...) είναι ότι το μυαλό μου είναι ένα μπερδεμένο κουβάρι. Και πράγματι είναι, γιατί όλα μέσα εκεί είναι πεταμένα σωρηδόν στο πάτωμα και εγώ αναζητώ τη βελόνα στ` άχυρα. Όπως σε κάθε θεραπεία, η ψυχοθεραπεία επιδρά αργά και σε βάθος χρόνου. Δεν υπάρχουν απαντήσεις ή λύσεις, υπάρχουν πολλά ερωτήματα και αναζητήσεις....