Κτερίσματα μνήμης

"Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας"- Γ. Σεφέρης Πολλές φορές αντιμετωπίζω στις τάξεις που διδάσκω αυτό το ερώτημα. Οι μαθητές μου, ιδίως εκείνοι που δυσκολεύονται με τις γλώσσες και τις γραμματικο- συντακτικές δομές, αδυνατούν να κατανοήσουν γιατί είναι σημαντικό να μαθαίνουν αρχαία ελληνικά, να μελετούν αρχαία κείμενα και να μαθαίνουν τη γραμματική και το συντακτικό μιας "νεκρής γλώσσας". Παρ` όλο που αυτή η σκέψη και μόνο ως τέτοια με ενοχλεί αφάνταστα, αντιλαμβάνομαι πιο είναι το κρυμμένο πρόβλημα πίσω από αυτήν την αντίληψη και σίγουρα  δεν  σχετίζεται με τα αρχαία ελληνικά μόνο, αλλά με την γενικότερη έλλειψη στόχευσης της σύγχρονης "εκπαίδευσης", η οποία στη μορφή που παρουσιάζει δεν είναι ούτε ανθρωπιστική ακριβώς ούτε και  τεχνοκρατική, αφού τα εφόδια που παρέχει κρίνονται ανεπαρκή- και δεν το λέω εγώ, το λένε οι έρευνες και η βιωμένη καθημερινότητα. Ο σημερινός μαθητής έχει υιοθετήσει την αντίληψη ότι πρέπει να ασπαστεί την "θρησκεί...

Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πολύ καλά ποια πράγματα και ποια πρόσωπα είναι εκείνα που με εμπνέουν και μου δίνουν δύναμη και ελπίδα... Ξέρουν, επίσης, ότι τα υπερασπίζομαι μέχρι τελευταίας ρανίδας δακρύου και αίματος... άλλοι το λένε κόλλημα και εμμονή.. εγώ το λέω πίστη και αφοσίωση. Ήθελα εδώ, λοιπόν, να αναφερθώ σε κείνους τους ανθρώπους και τα πράγματα που έχουν συμβάλλει και ακόμα συμβάλλουν στο να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, πιο ολοκληρωμένος, με ευαισθησίες, καλλιεργημένος. Θα μιλήσω για εκείνους που ίσως ποτέ δεν θα μου δοθεί η ευκαιρία να τους πω πόσο πολύ τους ευχαριστώ και τους αγαπώ.  - Παντελής Θαλασσινός Ακόμα θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι στο χωριό, που ο ξάδερφός μου μου έγραψε μια κασέτα με τα τραγούδια που μόλις είχαν κυκλοφορήσει, από το αγαπημένο "Από την Τήλο ως τη Θράκη", και μαζί κάποια τραγούδια της Μελίνας Κανά. Ήταν το 1999... Τον Παντελή τον ήξερα από μικρή, χωρίς να το ξέρω, αφού ήξερα τα τραγούδια των Λαθρεπιβατών, που ήταν δημοφιλή τη δεκαετία του `8...

Χτες βράδυ, σε χρόνο ανύποπτο, γιατί δεν σκεφτόμουν κάτι συγκεκριμένο, μου έσκασε μια σκέψη από το πουθενά, όπως εκείνα τα πράγματα που σε ξαφνιάζουν ευχάριστα... Σκεφτόμουν για τους ανθρώπους, ότι από τον καθένα που γνωρίζω και συγκαταλέγω στους οικείους μου, παίρνω κάτι, μια μικρή ψηφίδα, και την κάνω κομμάτι μου, από την πιο απλή συνήθεια μέχρι την πιο σπουδαία σκέψη, μια ατάκα, ένα στίχο, μια έκφραση. Καθώς, λοιπόν, γράφω, όλα αυτά τα κομμάτια των ανθρώπων μου βρίσκουν θέση στις κενές σειρές των σκέψεων και είναι σαν να μιλάμε όλοι μαζί, όχι σαν οχλαγωγία, αλλά σαν μια μεγάλη παρέα, όπου ο καθένας συνεισφέρει με τον πνευματικό του οβολό. Σκεφτόμουν ότι δεν είμαι ένας μόνο άνθρωπος, γι` αυτό έχω ευθύνη γι` αυτούς που κουβαλάω μέσα μου...  Και καθώς κλωθωγυρνούσα αυτά στο μυαλό μου, θυμήθηκα- κι` ένιωσα έντονα- αυτό που ο Γιώργος Ιωάννου περιγράφει στους "Προσφυγικούς Συνοικισμούς" του, τις ράτσες των ανθρώπων με τα  σουσούμια και την ιδιαίτερη ομιλία τους, για του...

" Ένας πολιτικάντης σκέφτεται τις επόμενες εκλογές. Ένας πολιτικός,  τις επόμενες γενιές". Arthur Clarke, 1917-2008, Βρετανός συγγραφέας επιστ. φαντασίας Καιρό τώρα με απασχολεί το ποια είναι η θέση μου- αν υπάρχει- απέναντι στα πράγματα, όπως διαδραματίζονται τα τελευταία τρία χρόνια στην Ελλάδα...   Η αλήθεια είναι ότι από καιρό έχω πάψει να παρακολουθώ τις "ειδήσεις", γιατί όπως τις αντιλαμβάνομαι, μοιάζουν περισσότερο με σχόλια παρά με αντικειμενική καταγραφή των όσων συμβαίνουν. Άλλωστε, για πολλούς λόγους, που δεν θα αναλύσω εδώ, γιατί άλλο είναι το θέμα, δεν θα μπορούσαν να είναι αντικειμενικές. Έτσι, τα γεγονότα φτάνουν στα αυτιά μου από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και από τους τίτλους των ειδήσεων, που βλέπω στις εφημερίδες- γιατί εφημερίδες διαβάζω κάθε μέρα, αλλά πολύ επιλεκτικά- τα άρθρα πολιτικής κριτικής, που αυτή την εποχή κυριαρχούν στην αρθρογραφία, αλλά και με βιωματικό τρόπο, αφού τα όσα συμβαίνουν δεν αφήνουν κανενός την καθημερινότητα ανεπηρέα...