Κτερίσματα μνήμης

Στη θαλπωρή μιας κουζίνας βρίσκω πάντα τον εαυτό μου και πάντα οι μυρωδιές ξυπνούν μέσα από τις αισθήσεις τις μνήμες μου. Οι κουζίνες των γιαγιάδων μου στην παιδική ηλικία, ο εαυτός μου σε μία καρέκλα να παρακολουθεί το ρυθμικό πήγαινε- έλα της δημιουργίας. Μουσικά όργανα τα μαγικά ανοίγματα- του ντουλαπιού το τρίξιμο, του ψυγείου η μουρμούρα, του συρταριού το κουδούνισμα από τα μαχαιροπίρουνα, τα κρουστά καπάκια από τις κατσαρόλες και οι κούφιοι ήχοι από πώματα. Ενορχηστρωτές τα μαγειρικά χέρια, που κράδαιναν απειλητικά κουτάλες, κάρφωναν αποφασιστικά πιρούνια, πριόνιζαν χωρίς οίκτο, τσιμπούσαν αλάτια και πιπέρια, έστυβαν, ξεφλούδιζαν, ανακάτευαν, μέχρι που η πολλή δημιουργικότητα τα έκανε διάφανα. Και μετά αργά, αλλά σταθερά, με ευλάβεια σχεδόν, σέρβιραν τους συνδαιτημόνες σαν να παρουσίαζαν το νέο τους έργο σε κοινό αδηφάγο και με τις αργές τους κινήσεις κέντριζαν το ενδιαφέρον, εξήπταν την περιέργεια, πυροδοτούσαν τη λαιμαργία. Όχι, δεν είναι καθόλου υπερβολή. τα χέρ...

Η κριτική, όπως η βροχή, πρέπει να είναι αρκετά ευγενική για να βοηθήσει την ανάπτυξη ενός ανθρώπου, και όχι να καταστρέψει τις ρίζες του. Frank A. Clark, 1915-2003, Αμερικανός πολιτικός Ένα φιλικό χέρι μου τράβηξε το αυτί, να `ναι καλά... Μπορεί η πρόθεσή του να μην ήταν καν αυτή, αλλά μάλλον ήταν η ώρα για μία εσωτερική αφύπνιση. Τελευταία, έχω αρχίσει να ξαναγίνομαι απόλυτη με τους ανθρώπους, κυρίως με αυτούς που δεν γνωρίζω. Ξανάρχισα  ασυνείδητα να γίνομαι επικριτική και να βάζω ταμπέλες, ενώ έχω αποφασίσει από καιρό ότι αυτό δεν μου ταιριάζει, γιατί κι εγώ μπορεί κάποτε να γίνω το αντικείμενο μιας τέτοιας συμπεριφοράς. Δεν μου αρέσει να βάζω ταμπέλες στους ανθρώπους, γιατί δεν είμαι ένα ανώτερο ον, δεν μπορώ να ξέρω πώς ζουν ή γιατί κάνουν ό,τι κάνουν και πρέπει πάντα να λαμβάνω υπόψη μου ότι η ερμηνεία που δίνω στις ενέργειες και στα λόγια τους μπορεί να είναι εντελώς υποθετική και λανθασμένη. Κι επειδή το μόνο που μπορώ να κάνω είναι υποθέσεις, οι οποίε...