Περί ευγνωμοσύνης
Σκέψου πως ό,τι έχεις τώρα, κάποτε γι' αυτό είχες ελπίσει- Επίκουρος Καιρό τώρα κλωθωγυρνάει στο μυαλό μου μία λέξη σαν τη σκιά της πεταλούδας. Ευγνωμοσύνη... Τα συστατικά της στοιχεία, το ευ το καλό και η γνώμη- η πεποίθηση, η πίστη- είναι οι φορείς του νοήματός της και οι άνθρωποι οι πομποί και οι δέκτες της. Ο άνθρωπος που δεν τη νιώθει είναι στείρος πνευματικά και ηθικά, είναι άνθρωπος δυστυχής. Εκείνος που την κατέχει όμως, πέρα από την πληρότητα που νιώθει ο ίδιος, αισθάνεται την ανάγκη να τη μεταγγίσει, να την αναδείξει ως αξία και πάνω απ` όλα να την εκφράσει σε κείνα τα πράγματα που τον κάνουν να την αισθάνεται: στη φύση, στους ανθρώπους, στη ζωή την ίδια. Παραφράζοντας τον Εγγονόπουλο, θα μπορούσα να πω πως ίσως "τούτη η εποχή δεν είναι εποχή για ευγνωμοσύνη και άλλα παρόμοια". Αυτό που ζούμε αυτή την εποχή στην Ελλάδα τείνει να μας κάνει να αισθανόμαστε μηδενιστές και απαισιόδοξοι, καχύποπτοι και νευρικοί, καθώς οι θεσμοί καταρ...