της γιαγιάς το παραμύθι...
Στο μεγάλο βιβλίο της φαντασίας κάθε παιδιού υπάρχει μια σκηνή, όπου μία γιαγιά, τριγυρισμένη από τα εγγόνια της δίπλα στο τζάκι αφηγείται παραμύθια. Ποιος αλήθεια έχει βιώσει στην πραγματικότητα μια τέτοια σκηνή; Νομίζω ότι τελικά η εικόνα αυτή, σαν βγαλμένη από πίνακα του Γύζη, αποτελεί έναν ευσεβή πόθο περισσότερο, παρά μια πραγματικότητα. Είναι όμως κάποιες άλλες ιστορίες, οι ιστορίες της ζωής, που η αφήγησή τους, αν και σκληρή πολλές φορές, αποτυπώνεται στο συνειδητό και στο ασυνείδητο ενός παιδιού και πολλές φορές συμβάλλει αποφασιστικά στον άνθρωπο που γίνεται. Η δική μου η γιαγιά, που την έχω στα γονίδιά μου, είχε τέτοιες ιστορίες να αφηγηθεί, όχι εκείνες που λέγονται δίπλα στο τζάκι, αλλά εκείνες που είναι σαν εξομολόγηση και κατάθεση μαρτυρίας, απολογισμός και αναπόληση. Κάποτε όλα ξεκινούσαν με ένα τραγούδι, που η ανάμνησή του ερχόταν ξαφνικά, σαν το καλοκαιρινό αεράκι μετά τον καύσωνα και σιγά σιγά ξετύλιγε τις μνήμες, που καθώς έρχονταν στο φως γίνονταν όλο κα...