Νιώθουμε προδομένοι
Πριν 15 μέρες περίπου, ίσως και λίγο παραπάνω, συναντήθηκα με δύο φίλες που απέκτησα από το τμήμα των γαλλικών, μία Ουκρανή και μία Ρωσίδα, φίλες μεταξύ τους, επίσης. Πιέσαμε το ραντεβού, γιατί μια το ένα μια το άλλο, ιδίως με τα παιδιά είναι δύσκολο να προγραμματίσεις, να πιούμε έναν καφέ πριν φύγουμε και οι τρεις για τις διακοπές της αποκριάς. Η κάθε μία στην πατρίδα της κι εμείς στο Παρίσι. Τότε ακόμα δεν υπήρχε σημάδι όσων επρόκειτο να ακολουθήσουν. Η Ουκρανή φίλη μου χαιρόταν που μετά από μια δύσκολη χρονιά με σοβαρές περιπέτειες υγείας, μπορούσε να πάει στην οικογένειά της να ξεκουραστεί. Όταν αποχαιρετιστήκαμε στο εμπορικό κέντρο, τα κορίτσια έδωσαν ραντεβού στο αεροδρόμιο, γιατί πετούσαν την ίδια μέρα, να πιουν έναν καφέ ακόμα. Δεκαπέντε μέρες μετά η χώρα της μίας επιτέθηκε στην χώρα της άλλης. Στην αρχή δεν ήξερα αν έπρεπε να επικοινωνήσω μαζί τους και τι να πω. Ανησυχούσα, γιατί δεν ήξερα αν είχαν προλάβει να γυρίσουν στο Λουξεμβούργο. Τελικά, την τρίτη μέρα της ει...