Περί πανελληνίων και άλλων (εκπαιδευτικών) δαιμονίων
Όσο θα επακολουθήσουν είναι απόψεις και συναισθήματα μιας εκπαιδευτικού που δούλεψε στην Ελλάδα για περίπου 15 χρόνια στην ιδιωτική εκπαίδευση. Άρχισα να δουλεύω στο αντικείμενό μου πολύ νωρίς, μόλις ένα χρόνο μετά το πτυχίο, το μακρινό 2003 στο ίδιο συνοικιακό φροντιστήριο που ήμουν η ίδια μαθήτρια. Στα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι που έφυγα οριστικά από την Ελλάδα, γνωρίστηκα με πολλούς μαθητές και γονείς- μερικές εκατοντάδες- αντάλλαξα απόψεις με δεκάδες συναδέλφους και βίωσα κάμποσες "εκπαιδευτικές αλλαγές", αυτές που στο τέλος μοιάζουν με εκπτώσεις κάτω του κόστους. Άνευ ουσίας αλλαγές.. Μόνο ονόματα, εξώφυλλα και αριθμοί. Επειδή δούλεψα με μαθητές από την πρώτη γυμνασίου ως και την τρίτη λυκείου, έχω ζήσει την πορεία προς το τέρμα μαζί τους κάμποσες φορές. Το προσωπικό μου συμπέρασμα, για το παιδί μου το ίδιο που σε λίγες μέρες θα πάει προνήπιο εδώ, είναι ΌΧΙ. Όχι στο ελληνικό ¨σύστημα" "εκπαίδευσης". Δεν ξέρω αν τα άλλα συστήματα είναι καλύτερα...