Θυμού κράτει
Καιρό τώρα μένω κρυφός παρατηρητής των γεγονότων με ένα τρόπο δικό μου. Δεν βλέπω τηλεόραση και διαβάζω ελάχιστα εφημερίδα. Στ` αυτιά μου φτάνει μόνο ο μακρινός απόηχος των γεγονότων. Όλοι με ρωτούν: "Δεν είδες;", "Δεν έμαθες;", "Δεν άκουσες;". "'Οχι". Όχι, δηλαδή με τον τρόπο που εννοούν. Αυτό που κάνω, δίχως να είναι μια προειλημμένη απόφαση, αλλά μάλλον μια αδήριτη ανάγκη να κρατήσω αποστάσεις και να μείνω νηφάλια, είναι να παρατηρώ και να κατανοώ τα γεγονότα από τις αντιδράσεις των ανθρώπων γύρω μου, όχι από τα ίδια τα γεγονότα. Τα ίδια τα γεγονότα δεν έχουν τίποτα να μας πουν. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει να δεις το πριν και το αμέσως μετά. Αυτό που παρατηρώ είναι ένας δήθεν θυμός. Δήθεν, γιατί στην ουσία του δεν βιώνεται, απλώς εκφράζεται ως τέτοιος για να "γαρνίρει" τις πεποιθήσεις και τις αντιδράσεις. Νιώθω ότι ακόμα κι αν υπήρχε θυμός, σιγά σιγά οι φορείς του έχουν φτάσει σε ένα σημείο παράδοσης. Αυτό δεν το λέω ως κάτ...