Ο άβολος νόμος
Πότε θα βγούμε από την καραντίνα; γιατί μας κλείνουν μέσα παρά την θέλησή μας; τι θα γίνει, αν αποφασίσω να αγνοήσω τα μέτρα; δεν περνάνε σε μένα αυτά, ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε; μας έχουν κλεισμένους μέσα, λες κι έχουμε δικτατορία. Πόση αγανάκτηση για το αυτονόητο. Να σωθούμε, όχι από τον ιό, αλλά από τον εαυτό μας τον ίδιο. Τον απείθαρχο, τον καχύποπτο, τον υπεράνω όλων, τον ψευδο- δημοκράτη. Στο νου μου γυροφέρνει ο Σωκράτης (αχ, αυτοί οι αρχαίοι... συνέχεια μέσα στ` αυτιά μου...) και βαράει τη μαγκούρα του θυμωμένος. Τα φρύδια του σμίγουν από οργή (έτσι θέλω εγώ να τον σκέφτομαι, δεν νομίζω ότι ήταν ιδιαίτερα ευέξαπτος) με την ηθελημένη μας άγνοια. Που κάνουμε ότι δεν ξέρουμε ποιο είναι το σωστό. Κι` αν πραγματικά δεν το ξέρουμε, δεν αγωνιζόμαστε να το μάθουμε. Όχι αυτό που αλλάζει ανάλογα με το συμφέρον, το άλλο. Το αναλλοίωτο. Τρέχα γύρευε, θα μου πεις. Λες και δεν έχουμε άλλα πράγματα να ασχοληθούμε, με τον Σωκράτη θα ασχολούμαστε τώρα. Κι όμως.. τώρα είναι η...