Περί επετείων ή ποια φωτογραφία να βάλω στο timeline σήμερα
Εδώ και χρόνια οι εθνικές επέτειοι με αφήνουν εντελώς αδιάφορη. Μάλιστα όσο ήμουν στην Ελλάδα ένιωθα ότι με έφερναν σε δύσκολη θέση. Γιατί η ερμηνεία τους γινόταν κατά το δοκούν, το βολικό της περίστασης. Και γιατί στο τέλος ανασκάλευαν μόνο διχαστικές συμπεριφορές, πασπαλισμένες με μια υπεροπτική «φιλοπατρία» που περιορίζεται στο τι έκαναν οι πρόγονοί μας, για να μπορούμε εμείς σήμερα να (απ)αλλοτριώσουμε, να τονώσουμε το ψευδο- εθνικό μας φρόνημα (πού κανείς δεν μπορεί να ορίσει τι ακριβώς σημαίνει), να δείξουμε τους «άλλους» ως υποδέεστερους, να βροντοφωνάξουμε συνθήματα με αμφίβολη και πολύσημη ερμηνεία προς όποιον μας ακούει και, κυρίως, να χαρούμε με τον αντίλαλο της ψευδο- υπερηφάνειας μας. Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε; Και μετά να ασχολούμαστε με τα μίνι και την γόβα στιλέτο της μαθήτριας στην παρέλαση- Ελλάδα έχεις ταλέντο, την μούντζα του μαθητή – επαναστάτη που με χειρονομίες διεκδικεί μερίδιο από το δίκιο του, τον γραφικό που θα εμφανιστεί με χλαμύδα και πλαστική πα...