Κτερίσματα μνήμης

Το περίμενα καιρό αυτό το ταξίδι. Μια ακόμα ευκαιρία για περιδιάβαση στους δρόμους, την ιστοριά και τις γεύσεις της Κωνσταντινούπολης, δέκα χρόνια μετά την πρώτη επίσκεψη.  Δέκα χρόνια είναι υπέρ αρκετά για να δει κανείς τη μεταστροφή σε μια τόσο κοσμοπολίτικη πόλη. Από τα λεγόμενα του καλού μας φίλου, ο πληθυσμός της έχει φτάσει τα 18 εκ., χωρίς να υπολογίσει κανείς τις ορδές των τουριστών. Η βασική αιτία είναι η οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα, που αναγκάζει τους κατοίκους της υπαίθρου σε εσωτερική μετανάστευση.  Τα προΐόντα κάθε εβδομάδα ακριβαινουν και η λίρα υποτιμάται όλο και περισσότερο. Δέκα χρόνια πριν η ισοτιμία ήταν 2 λίρες το ευρώ. Τώρα  κυμαίνεται στις 33 λίρες το ευρώ.  Η εικόνα της Πόλης αποκαρδιωτική. Σκουπίδια παντού και δυσοσμία, που η ζέστη και η υγρασία επιτείνουν.  Κυκλοφοριακό χάος. Το απόλυτο χάος. Καμία σήμανση δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψιν, οι διαβάσεις, τα πεζοδρομια ειναι εν δυνάμει κυκλοφοριακές λωρίδες και τα αυτοκίνητα κάνουν σ...

  "Μα πού βρίσκεστε;",   ρωτάνε οι φίλοι μας.   Ταξιδέψαμε στη Μαδέιρα, που είναι νησί της Πορτογαλίας. Πολύ διαφορετικό και εξαιρετικά όμοιο σε κάποια σημεία με την Ελλάδα.  Σκεφτόμουν μέρες να κάνω ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο, πιο πολύ για να τα θυμάμαι μετά, γιατί η μνήμη μου δεν συγκρατεί πλέον και πολλά, αλλά και να μοιραστώ εντυπώσεις και διαπιστώσεις με φίλους και όποιον ενδιαφέρεται να μάθει κάποια πράγματα γι` αυτό το νησί.  Έχουμε και λέμε. Ιστορία (δανεισμένη από τη Βικιπαίδεια)   Η σημαία της Μαδέιρα, που αν και ανήκει στην Πορτογαλία, έχει τη δική της ως αυτόνομη.   Η Μαδέιρα, γνωστή αρχικά στους Ρωμαίους   ως «Πορφυρά νησιά», ανακαλύφθηκε εκ νέου (τυχαία) από τους Πορτογάλους ναυτικούς, όταν μια θαλασσοταραχή τους έριξε αρχικά στο γειτονικό νησί, το Πόρτο Σάντο (Άγιο Λιμανι, γιατί τους έσωσε από την τρικυμία) και έπειτα ανακαλύφθηκε και η απέναντι ακτή, που ήταν η Μαδέιρα  και που προσαρτήθηκε στην Πορτογαλ...

Παρατηρώ τις δημοσιεύσεις  στο διαδίκτυο και πιο συγκεκριμένα στον προσωπικό μου λογαριασμό και το δικό μου μερίδιο φίλων και γνωστών.  Παρατηρώ κι` εμένα. Πολλή η εικονοποιΐα, λιγότερες οι λεκτικές εκφράσεις και δεν αναφέρομαι στα σύντομα επιτηδευμένα σχόλια. Όταν αναρτώ μια εικόνα, δεκάδες οι αντιδράσεις κάτωθεν. Όταν αναρτώ ένα κείμενο, τρεις ή τέσερεις και από αυτές μάλλον κανά δυο ειλικρινώς έχουν διαβάσει το κείμενο. Προσωπικά, πολλές φορές ξεκινώ να διαβάσω και λέω, άστο, θα το διαβάσω αργότερα, και συνεχίζω να κάνω scroll down μηχανικά. Σκέφτομαι μια σκηνή από την παλιά σειρά Lucille Ball, που εργάζεται σε ένα εργοστάσιο σοκολάτας και η δουλειά της είναι να τυλίγει σοκολατάκια, ενώ περνούν από την κορδέλα. Στο τέλος περνούν τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνει, αρχίζει και τρώει μερικά, μετά τα μπουκώνεται όπως όπως και στο τέλος φεύγει από τη δουλειά με βαρυστομαχιά. Αυτό μου θυμίζουμε. Στην αρχή μασάμε, μετά μπουκωνόμαστε και μετά βαρυστομαχιάζουμε από τις πληροφορίες. Τ...

Χρόνια τώρα παλεύω με τους εσωτερικούς μου δαίμονες, όπως όλοι. Μια τους καταφέρνω, δυο με καταφέρνουν αυτοί. Είναι μια μάχη που απαιτεί αποθέματα κουράγιου και υπομονής ανεξάντλητα. Το πιο ψυχοφθόρο είναι η στιγμή που, ενώ πιστεύεις οτι κάτι κατάφερες να βάλεις πίσω σου, το ξαναβρίσκεις μπροστά σου και πάλι από την αρχή. Ώσπου ήρθε μια στιγμή που είπα, αυτό ήταν, δεν μπορώ μόνη μου. Και αναζήτησα βοήθεια. Το καλό ήταν ότι ήξερα εξ αρχής πού να απευθυνθώ, εννοώ ακριβώς σε ποιον. ΄Ετσι ξεκίνησα ψυχοθεραπεία.  Δεν είναι πολύς ο καιρός, όμως θέλω να μοιραστώ τις παρατηρήσεις μου, όσον αφορά εμένα την ίδια.  Η φράση που χρησιμοποιώ πιο συχνά στην θεραπεία (και εκτός...) είναι ότι το μυαλό μου είναι ένα μπερδεμένο κουβάρι. Και πράγματι είναι, γιατί όλα μέσα εκεί είναι πεταμένα σωρηδόν στο πάτωμα και εγώ αναζητώ τη βελόνα στ` άχυρα. Όπως σε κάθε θεραπεία, η ψυχοθεραπεία επιδρά αργά και σε  βάθος χρόνου. Δεν υπάρχουν απαντήσεις ή λύσεις, υπάρχουν πολλά ερωτήματα και αναζητήσεις....

Πριν 15 μέρες περίπου, ίσως και λίγο παραπάνω, συναντήθηκα με δύο φίλες που απέκτησα από το τμήμα των γαλλικών, μία Ουκρανή και μία Ρωσίδα, φίλες μεταξύ τους, επίσης. Πιέσαμε το ραντεβού, γιατί μια το ένα μια το άλλο, ιδίως με τα παιδιά είναι δύσκολο να προγραμματίσεις, να πιούμε έναν καφέ πριν φύγουμε και οι τρεις για τις διακοπές της αποκριάς. Η κάθε μία στην πατρίδα της κι εμείς στο Παρίσι. Τότε ακόμα δεν υπήρχε σημάδι όσων επρόκειτο να ακολουθήσουν. Η Ουκρανή φίλη μου χαιρόταν που μετά από μια δύσκολη χρονιά με σοβαρές περιπέτειες υγείας, μπορούσε να πάει στην οικογένειά της να ξεκουραστεί. Όταν αποχαιρετιστήκαμε στο εμπορικό κέντρο, τα κορίτσια έδωσαν ραντεβού στο αεροδρόμιο, γιατί πετούσαν την ίδια μέρα, να πιουν έναν καφέ ακόμα.  Δεκαπέντε μέρες μετά η χώρα της μίας επιτέθηκε στην χώρα της άλλης.  Στην αρχή δεν ήξερα αν έπρεπε να επικοινωνήσω μαζί τους και τι να πω. Ανησυχούσα, γιατί δεν ήξερα αν είχαν προλάβει να γυρίσουν στο Λουξεμβούργο. Τελικά, την τρίτη μέρα της ει...

  Δ ύο από τα πιο κοινά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στην εκπαίδευση, είναι η χρησιμοθηρία και η παπαγαλία. Τις περισσότερες φορές, από τη στιγμή που ο μαθητής θα διαλέξει κατεύθυνση, ήδη από το γυμνάσιο, στην ουσία έχει επιλέξει ανάμεσα στα μαθήματα που τον ενδιαφέρουν και σε αυτά που δεν τον ενδιαφέρουν και άρα πάει τσάμπα ο κόπος να ασχολούνται με αυτά. Σε αυτό συνηγορούν όλοι: οι μαθητές, οι καθηγητές του φροντιστηρίου (κατά κύριο λόγο), οι γονείς. Τι να την κάνεις την βιολογία, αν γίνεις δικηγόρος ή αρχαιολόγος; τι να την κάνεις αν γίνεις αρχιτέκτονας, υδραυλικός, τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών, κτίστης, ασχοληθείς με την πολιτική; Έτσι, ένα μεγάλο μέρος του μαθητικού πληθυσμού μένει χωρίς γνώση βιολογίας. Έχουν ακουστά το κύτταρο, αλλά δεν ξέρουν πώς λειτουργεί. Πάντως είναι κακό να πεθάνει. Η βιολογία είναι ένα δύσκολο μάθημα για να παπαγαλίσεις και αφορά μόνο τους «καμένους» που θα γίνουν γιατροί ή βιολόγοι. Οι υπόλοιποι δεν χρειάζεται να ξέρουν βιολογία. Αν αρρωστήσου...