θαλάσσιες ρωγμές
Το `πιασε στο χέρι του και το περιεργάστηκε. Ήταν ένα μικρό σπειροειδές κοχύλι, τραχύ από τις επικαθήσεις του αλατιού, ενώ κάτω από τις καφετιές του πιτσιλιές -έμοιαζε να έχει περιζωστεί ένα πιτσιλωτό μαντήλι- ιρίδιζε το φίλντισι. Ποιος ξέρει από ποια παραλία το είχε περιμαζέψει, ανάμεσα από ποια βότσαλα το οξύ βλέμμα του μανιώδη συλλέκτη κοχυλιών το είχε ξεχωρίσει σε μία ώρα άσκοπης περιπλάνησης, σε κάποιο από εκείνα τα ατέλειωτα δειλινά της μοναξιάς ή ανάμεσα σε ποια μαύρα φύκια που ξέβραζε η θάλασσα στους μεγάλους της θυμούς μπλεγμένο, όπως το ψάρι στα δίχτυα. Τι είδους ήταν; ιδέα δεν είχε. Μα πιο πολύ τον γοήτευαν οι σπείρες του και η κωνική του κορυφή, σαν την πέτρα που σφήνωνε τους θόλους των μυκηναϊκών τάφων, για να μην καταρρεύσουν πάνω από στις χρυσοποίκιλτες σαρκοφάγους. Πολύ εσωστρεφές κοχύλι, όχι σαν το ορθάνοιχτο κυδώνι ούτε σαν το κομψευάμενο χτένι. Μυστηριώδες και αυτάρκες. Κάποτε εκεί μέσα υπήρχε ένας ένοικος. Δεν είναι τα κοχύλια αυτ...